Ułudka jest nieco zapomnianą i niedocenianą rośliną - wyparły ją z ogrodów inne, bardziej widowiskowe gatunki.Tymczasem, jest łatwa w uprawie i jeśli zapewni się jej warunki, jakie lubi, zadziwi nas wczesną wiosną niezwykłymi lazurowymi kwiatami, trochę podobnymi do kwiatów niezapominajek, ale dużo większymi.
Należy do rodziny ogórecznikowatych (Boraginaceae) a swoje naturalne siedliska ma w środkowej i południowo-wschodniej Europie. Jest niedużą ok. 20 - 25 cm rośliną , czasem dobrze zabezpieczona, w cieplejszych rejonach kraju, nie traci całkowicie liści na zimę. Liście są pojedyncze, sercowatego kształtu, dość duże
,osadzone na stosunkowo długich ogonkach . W dotyku nieco mięsiste i
szorstkie , z wyraźnym unerwieniem. Kwiaty , wspaniałego błękitnego koloru z białym oczkiem, są
zebrane po kilka na szycie i mają średnicę około 1 cm. Pojawiają się na przełomie IV/V , lecz przy gorącej wiośnie, dość szybko przekwitają.
Ułudka lubi stale wilgotną i przepuszczalną glebę. U mnie rośnie w
kilku miejscach, najwcześniej zakwita na dość
słonecznym stanowisku, zaś na cienistym , pod koniec IV . Jednak na hostowisku, gdzie gleba jest ulepszona i stale wilgotna, ułudka lepiej się rozrasta, tworzy bardziej zbite i gęstsze kępy.Rozmnażamy ją przez wysiew nasion wczesną wiosną (najlepiej wprost do gruntu) , lub wczesną jesienią przez podział starszych, rozrośniętych kęp.
